و من گوش کردم

فریاد کشیدند

                           و من داد زدم

تهمت زدند

                           و من گریه کردم

باورم نکردند

                          و من سکوت کردم

                                                 آیا این است آنچه ما میخواستیم؟

سلام...

دیگه حوصله وبلاگ نویسی ندارم شاید در روزهای آینده وبم رو حذف کردم و یا شایدم نه.

آخه اینقدر دردسر دارم که دیگه وبلاگ نویسی توش گم شده.

الانم میخوام یه نوشته رو از روی یه دفتربراتون کپی کنم.

نوشته یه بنده خدایی که احساس کرده تو زندگیش کم آورده و...

هرچند اون از نظر من کم عقله...

........................................................................................................

به او گفتند فکر کن به آنچه کردی و نکردی

به او گفتند تو خطا کردی و اشتباه

به او گفتند عذر نخواستی از بهر خطاها

به او گفتند تو دروغگو هستی

به او گفتند دل شکستی

به او گفتند تو عشقت را فروختی

اما او چه پاسخ داد...؟؟؟

او فکر کرد و فکر کرد و شروع به نوشتن کرد در جواب گفته ها و نا گفته ها برای آنان که نمیفهمند...

...................................................

بنام تو ای پروردگارم. بنام تو که تمام وجودم و زندگیم از آن توست

بنام تو که عشق به بنده ات همچو عشق لیلی به مجنون است و عشق بنده ات به تو همچو خاکستری بر باد رفته

بنام تویی که هرگاه در تنگنای زندگیم احساس خستگی و گناه کردم فقط تو را دیدم چون از همه بریده بودم.

بنام تویی که همیشه در کنارم بودی و من هیچ گاه حضورت را نخواستم احساس کنم.

خدایا به جز تو کسی را ندارم که راز دل با او بگویم و درد دلی کرده باشم.

فقط این را میگویم که این آخرین کلامهای من است در جواب آن همه حقارت و سر افکندگی و بی آبرویی.

تو خدایی و از خدایی چیزی کم نداری. اشتباه میکنیم و میبخشی

اما...

اما وقتی بعد از تو کسی را خدای خود میدانم او باید با من چه کند؟

میتواند همانند تو مرا ببخشد؟

میتواند همانند تو عاشق من باشد؟

و مثل تو همیشه در هر شرایطی همراه من باشد؟

آری من کسی را خدای خود قرار دادم که در روی زمین جز او کسی را بنده ی تو نمیدانستم

و جز او هیچ کس خدای من نبود

چشمانم را که باز کردم دوست داشتنی را تجربه کردم که عشقی پاک بود و در پس هوا و حوس پیش نیامده بود.

امیدم به تو بود که همیشه باهم باشیم

نمیدانم زمانه با ما چه کرد؟ و یا ما با زمانه چه کردیم؟

همه چیز خوب بود و آرامشم همه از لطف تو بود.

اما همکنون...

نیستیم در کنار هم. نیستیم در رکاب هم. و جاده خوشبختی را باهم طی نمیکنیم...

خدایا من با او چه بگویم؟ جواب کدامین حرف او رابگویم؟

دیگر تاب و توانی برای پرسش و پاسخ و یا دلیل و برهان ندارم.

میخواهم زندگیم را ادامه دهم بدون درد بدون غم بدون غصه و بدون همراه

از همان شروع زیبایی ها با تو گفتم که ما از آن هم نیستیم اما تو باور نداشتی و زمانی که من بر این باور رسیدم که دوستت دارم و تو عاشقم هستی همه چیز همچو سیلی ویران کننده همه چیز را خراب کرد و هرچه خوبی و اعتماد بود را با خود برد و بجایش گل و لایی از کینه و بد بینی گذاشت.

من تنها جوابی که در پاسخ به حرفهایت دارم این است که

آیا خطا های من در جواب اشتباهات تو نبود؟

آیا وقتی خطا کردی من تو را نبخشیدم؟

باشد من دروغگو من بی آبرو من نفهم من بچه من لجباز و یه دنده من خطاکار و هر آنچه تو بگویی اما زمانی عاشق تو بودم.

پس لطف کن دوست داشتنت را برای خودت نگه دار و تقدیم به کسی کن که تو را به همکلاسی هایش ترجیح ندهد.

تصمیمم بر این باور است که تو را فراموش کنم آری تو و همه خاطرات با تو بودن را.

سعی میکنم تهمتهایی را که بر من زدی از یاد ببرم.

و اما حرفهایت در رابطه با محاکمه کردن من...

آری من مغلوب شدم و تو غالب چون تمام حرف هایت را باور دارم و میدانم که خطا کردم و به صادق بودن آنها هیچ شکی ندارم

و همانطور که خواستی خود را جای تو گذاشتم و رسیدم به اینکه واقعا من بد کردم و تو را داغون کردم.

هرچند تصمیمم فراموشی توست اما دوست دارم این را بدانم

اگر من این همه اشتباه را در برابر خدای آسمانها و زمین میکردم و از او طلب بخشش میکردم او مرا میبخشید

اما تو که خدای زمینی من بودی چرا من را نبخشیدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آیا التماس نکردم؟ آیا خواهش نکردم؟ آیا عزر نخواستم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باشد که هرجا هستی و با هر که بودی شاد باشی و موفق.

کلام آخر:

ببخش تا بخشیده شوی حتی اگر میخواهی فراموش کنی.